Za 28/01 DIO D1 – RCH D2

Laatst aangepast op zaterdag, 04 februari 2012 12:53

| Afdrukken |

Zo eindig je in het najaar bovenaan, zo begin je in het voorjaar onderaan. Voetbal kan mooi, maar ook hard zijn.

De verwachtingen waren natuurlijk hooggespannen na de successtory van de najaarscompetitie. Misschien wel te hoog. De hoop moet dan ook wel wat getemperd worden, want nieuwe onbekende tegenstanders kunnen natuurlijk voor een deceptie zorgen en dat gebeurde dan ook vandaag.

Vandaag mocht Olle met de D1 meedoen, waardoor de D2 met 12 man kon aantreden tegen DIO D1. Hoewel? De toegang was wat lastig te vinden, waardoor we om kwart over tien nog met 10 man stonden, maar gelukkig vonden ook Steef en Max nog net op tijd het DIO-veld.

Never change a winning team, dus de opstelling was vrij snel duidelijk met Mike op goal, achterin Huub, Robbin (aanvoerder) en backTim. Voorstopper Steef en dan het middenveld met Wouter, Menno en Sam. Voorhoede was Mozes, spitsTim en Tommy. Max begon als wisseltje.
Hoewel de weersvoorspellingen anders waren was het weer prima en een echt grasveld, maar waar al veel voetbalsporen te zien waren. Het eerste plaagstootje richting doel kwam van onze kant na een goede aanval via Menno op Mozes en die had een fraaie boogbal in de benen. De keeper moest gestrekt omhoog, maar had hem wel.

DIO, ook in het najaar niet voor niets kampioen, hadden goede aanvallers in het team en die waren lastig te verdedigen, waardoor ze regelmatig in de 16 verschenen. Gelukkig wat onzorgvuldig in de afwerking, daarbij verdedigd door onze achterhoede en Mike. Duidelijk was dat we nog geen goed antwoord hadden op het combinatiespel van DIO en daarbij ook dat we nog te snel de bal inleverden door niet goed naar de bal te komen.

Daarbij zien we ook in ons spel een stukje voorzichtigheid, te snel inhouden om de bal te veroveren. We misten, zeker in de beginfase een stuk felheid. We hebben een kwartier gespeeld als we dan toch verschalkt worden. Bal werd onvoldoende weggewerkt vanuit de 16. “Dank je wel”, zei DIO en met een droge schuiver werd de bal in de hoek gewerkt, 1-0.

Wederom was onze inzet en werklust absoluut geen reden voor klagen. We zagen achterin veel werk verricht worden door Tim, Steef, Robbin en Huub. Mike had het redelijk gemakkelijk en had het eigenlijk alleen lastig bij de corners. Die zorgden soms voor wat hectiek in onze 16. Onze kansjes kwamen wel met aanvalletjes via Tommy en Mozes, maar ook bij DIO stond de verdediging als een muur.

Een vrije trap van Robbin werd door Wouter net naast geschoten. De DIO verdediging stond prima te verdedigen en ook hun keeper stond zijn mannetje. Van onze kant hadden we moeite een echte vuist te maken. En dan hebben we daar weer die bekende voetbalwet. Het doelpunt aan de verkeerde kant. Een uitrap van Mike, maar precies in de voeten van de tegenstander. Die bedacht zich geen moment en verschalkte met een prima boogbal Mike en Robbin, 2-0. Dat viel ons knap tegen en de koppies begonnen wat te betrekken. Dat kwam vooral uit het feit dat we DIO niet konden overklassen en zij hun kansen wel wisten te benutten en wij niet.
Gaandeweg kregen we toch wat beter grip op de wedstrijd en zagen we mooie aanvalletjes. Goed samenspel, goed de ruimte benutten, maar DIO had wel een keeper. Tot twee keer toe zag Huub zijn inzet gestopt. Het wilde maar niet lukken ondanks onze geweldige inzet. Onze middenvelders verleenden veel ondersteuning aan de verdediging, maar trokken ook mee de aanval in. Het was niet genoeg. Met 2-0 gingen we de kleedkamer in. Met wat moedeloze gezichten zaten we op de bank in de kleedkamer.

Wat meer felheid, wat meer aanbieden naar elkaar, wat minder terughoudendheid, niet te bang en natuurlijk de gevaarlijke spelers in de gaten houden. Geef ze geen vrijheid. Natuurlijk gemakkelijk gezegd.

De tweede helft moest dat gaan bewerkstelligen. Mozes kreeg al gelijk een mooie kans, maar de DIO keeper was niet te verschalken. Met wat omzettingen had DIO lange en heel snelle mannen voorin gezet en daar hadden we behoorlijk wat moeite mee. De een na de andere aanval volgde. Gelukkig gingen de ballen naast of we hadden daar weer onze grote man Mike. Onze achterhoede had de grootste moeite de ballen weg te krijgen. Met handen en voeten werd de tegenstander gestopt. De goed leidende scheids had het prima onder controle en nam de juiste beslissingen op de juiste momenten.

We bleven hard werken, maar het lukte maar niet om het DIO moeilijk te maken. Gemakkelijk maakten we het hen wel. DIO had een aantal aanvallers met een behoorlijk schot en als die dan ook daarvoor de ruimte krijgen, dan kun je doelpunten verwachten en die dienden zich dan ook aan met een knaller vanaf de 16. Mike was kansloos, 3-0. Langzaam kruipt de frustratie en moedeloosheid er in. Robbin begon zich machteloos te voelen en dat kwam niet ten goede van ons spel. 

Er kwam wat irritatie, wat overtredingen en onze motivatie en concentratie kwam onder druk te staan. DIO had daar geen boodschap aan en bleef aanvallen. Knappe redding Mike. Uit de daarop volgende corner werd de bal onvoldoende weg gewerkt en dan vervolgens een schot, 4-0. En dat met nog een kwartier te gaan. Onze inzet was prima en we deden er alles aan er een dragelijke uitslag van te maken, ook al was maar die hatelijke 0 weg. 

In die koppies kwam een beetje het besef dat er geen eer te behalen was. DIO ging met een sneltreinvaart verder. Mike deed zijn reddingen, maar vervolgens valt natuurlijk de bal precies voor de voeten van een DIO speler. Natuurlijk staat die helemaal vrij (al zou het niet natuurlijk moeten zijn). Het wordt 5-0. De strijd was gestreden. Robbin wilde wisselen. Hij had voor zichzelf het gevoel het team onvoldoende te kunnen steunen. We kregen nog wat kansjes, maar dan nekte ons weer die buitenspel of was daar weer die keeper. Zelfs een fraaie aanname op de borst en het daarop volgende hakje van Menno gaf ons niet dat ene troostdoelpuntje. Tot overmaat van ramp werd het zelfs nog 6-0 en 7-0. Een zware domper als je eerst ongeslagen kampioen in het najaar bent geworden. Zo staan we weer met beide benen op de grond.
Ik denk ook dat we vandaag niet gewonnen zouden hebben. DIO had het betere van het spel, maar, gezien ons harde werken en inzet, was 7-0 absoluut niet nodig geweest. En zo starten we een keer onderaan in de ranglijst, maar daar blijven we niet. Het was sowieso geen goede start voor de D, want ook de D1 (1-4) en de D3 (2-11) kregen een verliespartij te incasseren.
Harry

Stand 3e klasse 23